خسرو هریتاش

خسرو هریتاش از کارگردانان پیشروِ سینمای ایران بود که بیشتر فعالیت جدی‌اش در دههٔ ۱۳۵۰ (پیش از ۱۳۵۷) شکل گرفت.

او در دانشگاه UCLA آمریکا سینما آموخت و نگاه «غیردستوری» و تجربه‌گرایانه را وارد کارهایش کرد.

از فیلم‌های بلندش پیش از ۱۳۵۷ می‌شود به **«آدمک» (۱۳۵۰)**، **«برهنه تا ظهر با سرعت» (۱۳۵۱)**، **«سرایدار» (۱۳۵۵)** و **«ملکوت» (۱۳۵۵)** اشاره کرد.

برخی آثارش (به‌ویژه «برهنه تا ظهر با سرعت») به دلیل حساسیت‌های محتوایی با محدودیت/توقیف هم روبه‌رو شدند.

فضای کلی کارهای او معمولاً نقدِ اجتماعی و فاصله‌گرفتن از روایت‌های کلیشه‌ای بود